Hardal

Hardal Tozu – Hardal Baharatı

Bileşimi: Sinapin,miranat,patasyum, sinigrin, myrosin, sabit yağ bulunur.
Sabit yağ %30 (beyaz hardal da), %35 (kara hardal da)


Çorbaların içine konan hardal tozu ayak üşümelerini önleyebilir.
Yemeklerin lezzetli olmasını sağlar.
Etlerin çabuk pişmesini sağlayabilir.

Brassica juncea cinsinden hardal yağı elde edilebilir. Toz hardal, ızgara sosları, fırınlanmış sebzeler ve yumurtalarda kullanılabilir. Tatlıdan acıya ve keskin kokuludan yumuşak tatlara kadar hardal sosları bulmak mümkündür.

Et yemeklerinde, özellikle av etlerinden yapılan yemeklerde, yumurta ve sebzelerden yapılan salatalarda da hardal sosu
kullanılabilir.

Kara hardal beyaz hardala göre daha kalitelidir.

Baygınlıklarda kalp üzerine hardal konur, akciğer ve beyinde kan toplanırsa; hemen el ve ayaklara hardal banyosu yapılır.
Lumbago, siyatik ve diğer birçok ağrı; hardal karşısında yenik düşebilir.

Hardal; dünyanın en eski bitkilerindendir.

Çin’de 3.000 yıldır adı geçer, tarımı yapılır.

İncil ve Kuran-ı Kerim de ismi geçmektedir.

Pythagoros (İ 580–500) onu lapa olarak akrep sokmalarında kullanırdı.

Büyük İskender; askerlerin sayısını ve asker gücünü göstermek için, diğer devletlere bir çuval hardal gönderirdi.
Hardalın Osmanlı tıbbında da yeri vardır. 16.yy da Nidai, 17.yy da Salih Bin Nasrullah hardaldan söz eder.

 

Hardal: 0,2-1,5 m boylarında beyaz veya sarı çiçekli, yıllık otsu bitkilerdir. 10 kadar türü vardır. Türlerinin çoğu Akdeniz çevresi memleketlerinde yetişir. Hardalın beyaz hardal otu, siyah hardal otu, yabanî hardal olmak üzere değişik türleri vardır.

Siyah hardal otu (Sinapis nigra): 1-1,5 m boyunda, bir yıllık sarı çiçekli otsu bir bitkidir. Yaprakları saplıdır. Meyveleri 1-3 cm uzunlukta 2-3 mm genişlikte, sap üzerine yatık, tüysüz, hemen hemen dört köşeli, kısa sivri uçludur. Yassı ve köşeli olan meyvelerinde tohumların bulunduğu yerler şişkindir. Tohumlar kırmızımsı siyah renktedir.

Bitkinin Orta Avrupa, Anadolu ve İran’da kültürü yapılır.

Kullanılan kısımları tohumları ve tohumlarından elde edilen yağıdır. Bitkinin yaprakları dökülmeye başladığında meyve salkımları toplanır. Bunlar 15 gün kadar gölgede kurutulduktan sonra tohumları alınır.

Hardal tohumlarında müsilaj, yağ, sinapin, sinigrin isimli glikozit ve mirozinaz fermenti vardır. Çok eskiden beri tıpta kullanılmaktadır.

Dâhilen hardal tohumu unu az dozlarda midevî, yatıştırıcı ve tarçınla karıştırılırsa iyi bir iştah açıcıdır. Hâricen yakı, lapa veya banyo hâlinde romatizma ve bronşitte mevzii tahriş yapmak için kullanılır.

Hardal yağı cildi tahriş eder, onun için sürüldüğü yer kızarır.
Hafif antiseptiktir.

Dumanı öksürük ve gözyaşı getirir.

En fazla baharat olarak kullanılır.

Deriyi tahriş edip, kızarttığından iç organlardaki kanı dışarıya toplar.

Zehirlenmelerde kusturucu etkisinden faydalanılır.

Hardal yakıları bir saatten fazla tutulmamalıdır. Aksi halde yılancığa benzer büyük şişler meydana gelir. Yakılar ılık suda ısıtılır. Sıcak su fermentleri tahrip eder.

Hardal yakısı, hardal tozunun kâğıt üzerine yapıştırılması suretiyle elde olunur. Kullanılacağı zaman ılık suda ıslatılarak hardallı tarafı deriye gelecek şekilde kullanılır.

Beyaz hardal otu (Sinapis alba): Beyaz çiçekli hardal otudur. Vatanı Akdeniz çevresi memleketleridir. Orta Avrupa ve Kuzey Amerika’da da kültürü yapılır. Önemli bir yağ bitkisidir.

Beyaz hardal otunun sarı-kırmızı veya beyaz renkteki olgun tohumlarından hardal yağı elde edilir. Kullanılışı siyah hardal otu ile aynıdır.

Yabani hardal (Sinapis arvensis): 20-60 cm yüksekliğinde, memleketimizde tarla ve nadaslarda, yol kenarlarında yetişen bir tarla otudur.

 

Yorum Bırakın